Distance doesn´t matter....or does it?

Er bestaat een stroming onder geografen die beweert dat afstand door toedoen van moderne technologiën zoals internet en mobiele telefonie niet of nauwelijks meer van belang is. Ik weet niet op welke wijze deze theorie getest is, maar het is duidelijk niet door participatief onderzoek in de Peruaanse amazone aangetoond.



Case: bezoek gemeenschap voor ´tourism initiative´ te Baltimore (90 km van Puerto Maldonado)
H0 = afstand is irrelevant
Ha = relevant

• 05.30 uur: vertrek te voet naar opstapplaats auto
• 06.30 uur: vertrek per auto richting opstapplaats van de boot (geplande duur auto: 2 uur, boot: 2 uur)
• 06.45 uur: de Interoceanica (´snel´-weg die de Atlantische Oceaan verbind met de Pacific veranderd in een kiezelweg.
• 07.30: afslag naar zandpad
• 08.00: omgevallen boom moet handmatig worden verwijderd, opgetrommelde bosbouwer helpt met bijl (zie figuur).
• 08.30 uur: na 382 waterplassen besluit de 4x4 moe te zijn en bijt zich vast in de modder. Lokale bomen worden aangesleept om onder de banden te graven.
• 10.30 uur: na uren verwoede pogingen met krik, boom en zelfs handmatig waterlozen, wordt door 2 man besloten te voet ergens een bijl te gaan halen om een rijplank te fabriceren (waar vind je een bijl in de jungle??!!!). Mobiele telefoon heeft geen dekking en internetkabels worden ook niet aangetroffen.
• 11.30 uur: 1 uur door de blubber slenteren verder en geen mens, geen huis, geen bijl te bekennen. In dit door god vergeten stukje Jungle staat slechts een verlaten hut. Dat er in de verte een motorzaag hoorbaar is, is echter geen redding aldus één van de onvrijwillige participanten aan dit onderzoek: ¨die mensen die wil je echt niet kennen!¨ Wel worden echter 2 bielzen aangetroffen en dus wordt besloten deze op de rug een uur lang mee te dragen om onder de auto te leggen.
• 13.00 uur: halverwege de terugtocht komt daar alsnog de jeep aangereden: door een motor uit de amazoneklei getrokken. Aangezien het pad verderop nog slechter is en de bijeenkomst van 9-2 duurde wordt besloten de terugtocht weer in te zetten. Onderweg wordt een restaurant aangedaan om te ontbijten (!)
• 15.00 uur: aankomst Puerto Maldonado

Resultaat casestudie: kleikleurige kleren, bielsbrakke rugwerfels, afgeschuurde schouders, geen meeting gehad (geen inovatie-diffusie dus) en een afgeschreven 4-wheel drive.

Pluspunt: Ho wordt verworpen met een zekerheid van 95 % (staat gelijk aan een uur een biels op je rug dragen) en Ha wordt aangenomen. Dus: Distance DOES matter! En Geografie is nog lang niet dood! (je moet er alleen wel even voor naar een ontwikkelingsland)

Opmerkingen van lezers:
¨dit artikel dat verder op weinig punten te kort schiet, betreffende ´Distance doesn´t matter´, behoeft enige nuancering: het zijn vooral niet-geografen die deze hypothese aanhangen waaronder Cairncross (1996) en meer recent Friedmann (2005). Over het algemeen vrij reutelige economen die weinig kaas hebben gegeten van het echte leven. (Hoekman1, J, 2007)¨

Een week verder....veel gebeurd! Erg druk geweest ook! Na eerst gezellig met Karen (onderweg naar Ecuador...tenminste toen ze op het laatste moment toch nog een vliegticket kon krijgen..) te hebben bijgebabbeld, heb ik deze week hard gewerkt. Dinsdag en donderdag was er namelijk een workshop waarbij de verschillende actoren vanuit het toerisme bij elkaar kwamen om een toekomstvisie te maken. Alle problemen werden geanalyseerd, bekeken op welke wijze deze aangepakt konden worden en vervolgens werden ze op schrift gesteld. Zowel mensen uit de verschillende ´comunidades nativas´ alsook de private sector en de overheid waren aanwezig. Erg interessant! Maar ook heel vermoeiend....2 x 12 (!) uur lang met 30 + graden in het spaans een workshop doen, gaat je niet in de koude kleren (raar gezegde trouwens) zitten! Verder de week doorgekomen met interviews uitschrijven, contactpersonenlijst bijwerken, etc. En vandaag heb ik de 1e toeristische rondleiding ooit door de stad Puerto Maldonado mogen meemaken. Op deze wijze wil de stad proberen te integreren in de toerisme-economie die hier in opkomst is. Zeer interessant, studenten van mijn universiteit waren gids en leidden de groep genodigden (eerste inwoners van dit plaatsje) rond van ´casa selva´ (Jungle House) tot de haven.

Morgenvroeg om 6.00 uurop (zondagochtend.....dat hoef je in Nederland niet mee aan te komen volgens mij) een potje voetballen! Tot later!

Perro Caliente!!!!! Hondje, af!

Ha iedereen! Na een week in Puerto te hebben gezeten even een berichtje. Juist ja, het is extreem koud in Zuid-Arerika. Als ik de nieuwsberichten mag geloven zitten ze in Argentinie vast in de sneeuw, in Bolivia zijn alle zeehavens dichtgevroren en zelfs in Cuzco (op 300 km afstand) is het maar 2 (!) graden. Maar hier is het bloedje heet, snachts koelt het lekker af, dat wel, maar een dag onder de 30 graden heb ik nog niet meegemaakt.

Roos (collega student die al weer opweg naar Nedreland is, is een paar dagen langs geweest. Erg gezellig, om even in het Nederlands de nodige verhalen van lokale gebruiken (vooral Braziliaanse gebruiken, ja ik zit vlakbij de grens) te horen en Roos heeft me ook voorgesteld aan Carlos can ANIA. Nu is Roos door naar Cuzco,maar Karen komt morgen hier aan om een biertje te doen, lachen!

Deze week mijn eerste interviews gehad, erg interessant, maar ook vermoeiend: twee uur lang in het spaans inhoudelijk converseren is best pittig. En twee uur is dan ook twee uur lang....geen stiltes, want Peruanen houden niet van stiltes. Niet op straat, niet in het restaurant, niet ´snachts (tenminste mijn buren niet), en ook niet om 5 uur ´sochtends als het aan de twee papagaaien voor mijn raam ligt. Vandaag met de fiets de stad uitgeweest. Beetje warm om te fietsen, maar een beetje beweging schijnt een mens goed te doen, en gezweet heb ik! Maar midden in de Bush dus ok lawaai. Al uitkijkend over de Tambopata rivier komt de lokale salsa variant via enorme speakers door de bossen geschald: een restaurantje met als uithangbord een stereo-installatie. Maar het werkt wel.....want ik heb daar heerlijk gegeten, alvorens vervolgens zelf bijna te zijn verorberd door een lokale hanghond Het dier had wel oren naar een Hollandse Hap die aan fietsen. Mijn heldhaftige ¨sssshhht¨ boezemde het dier echter desdanig angst in, dat het genoegen moest nemen met de lokale haut-cuisine.

Morgen naar de Universiteit en proberen een afspraak te maken met ´Padre Xavier´ om zijn ´community based tourism initiative´ te kunnen bezoeken. Deze week ga ik verder met Carlos van de organisatie ´ANIA´ mee naar een bijeenkomst over de toekomst van het toerisme in de regio (erg interessant!!!) en heb dinsdag een bijeenkomst van de faculteit Ecotoerisme. Druk weekje dus, maar niets mis mee!

Saludos