Boca Amigo!

Het voorlopig laatste veldwerk zit erop en het was de moeite waard! In Boca Amigo heeft een kleine gemeenschap de handen ineen geslagen om hun inkomen uit uit de mijnbouw, akkerbouw en bosbouw uit te breiden met (een wellicht duurzamere vorm van inkomen) het ontvangen van toeristen. Eenvoudig is dit echter niet: er moet nogal een afstand overbrugd worden alvorens de toerist van zijn of haar welverdiende rust kan genieten! Allereerst 1,5 uur rijden naar het eerstvolgende dorp om daar de taxiboot te pakken naar Boca Amigo: 10 uur in een bootje bij 40 graden opeengepakt zitten. Tja, echt relaxed is anders, maar het is wel een belevenis! Als blanke buitenlander ben ik er al wel aan gewend dat je wordt aangekeken hier, maar om 10 uur lang ´object ter observatie´ te zijn van de 50-koppen tellende groep passagiers is toch wel een beetje veel van het goede. Stug terugkijken dus, haha. En er zijn ten slotte ergere dingen op de wereld bedenk je je dan maar.....:bijvoorbeeld aangestaard worden door 50 pasagiers in een bootje als de motor het begeeft en je doelloos ronddobbert bij 40 graden. Maar gelukkig besloot de motor dat ie na 15 minuten genoeg gerust had en weer verder kon! Maar goed ook, want als het water langzaam naar binnensijpelt omdat de boot (o.a. met 60 kratten pils) overbelast is, lig je liever niet stil in z´on kaaimankweekvijver.

60 kratten pils? Jazeker, want het is tenslotte een mijnwerkersgebied. Gouddelvers komen hier van heinde en verre naartoe voor een paar gram goud per dag (het goud doet het tegenwoordig 66 sol oftewel 16 euro per gram). Na de eerste goudkoorts eind jaren ´80 is dit de tweede periode waarin het rivierengebied van de amazone overspoeld wordt met een golf aan mensen uit de Andes. En het werk... zeer zwaar! Als activiteit van het toerismeproject was het mogelijk even een kijkje in de keuken van de mijnwerkers te nemen: Een drijvend geheel bestaande uit boot, motor, steen, filter, kwik en een klein beetje goud is de woonplaats van een hardwerkend echtpaar. Werkuren? 10 uur meneer de mijnwerker, de volgende 10 uur, zijn echtgenote. En zo gaat dat door, dag en nacht. Na 20 uur worden de filters geleegd en hopelijk is de buit de moeite waard: het kwik wordt toegevoegd aan het zand- en goudstof om het goud te binden. En dan begint de volgende cyclus van 20 uur. Ja, als ik dan weekend had zou ik het er ook even van nemen, want het is verschrikkelijk afzien met die hitte en het continue oorverdovende geronk van de machine. Het gevolg is dus een deel van de mijnwerkers in het weekend de lokale dorpjes vereert met een bezoek waar niet gewoon veel, maar letterlijk onophoudelijk gedronken wordt. Om 8 uur ´sochtends al aan het bier. Boca Amigo ligt midden in zo´n mijnwerkersgebied en het dorp met 8 families telt dan ook 5 (!) barretjes. Met al die dronkelappen is het niet echt een gezonde omgeving om in op te groeien voor de kinderen. Vandaar dat het plan bestaat alle barretjes op te doeken en 1 grote gemeenschappelijke bar te maken verder van het dorp.


En om een wat duurzamere vorm van inkomen te krijgen dan de houtkap en gouddelving en landbouw (waarvoor bos moet worden gekapt en verbrand) is de bevolking hier samen met een NGO een toerisme-project begonnen. Het gebied is dan ook prachtig en het dichtbijzijnde meer huisvest ontelbare kaaimannen, vogels, en tal van dieren waar ik de naam niet van weet, maar biologen wild van worden. De voorwaarden voor een mooi toerismeproject zijn er, zij het dat de afstand tot de luchthaven wel erg ver is. EN....de mijnwerkers: nogal een bizarre gewaarwording als je midden in de Jungle ronddwalende gestalten ziet, die letterlijk niet meer weten wat boven danwel onder is. Dat heb ik dan ook zelf mogen ondervinden tijdens het afnemen van het eerste interview hier: ongewenst bezoek dat ook geinterviewd wenste te worden! ¨Yalayala, Amigo, hik, interview, yalalalala, ik ook! Burb! Hier neem wat Bier, burb!¨ dit is ongeveer de vertaling van hetgeen wat ik kon verstaan van de kakofonie aan woorden in het Quechua/Spaans/Cervecaans die we mochten ontvangen van een van de mijnwerkers. Niet echt plezant als je probeert iemand anders te interviewen. Gelukkig viel hij na een tijdje inslaap zodat we (JoséMaría, Anthropoloog en ik) verder konden met het interviewen van de vrouw des huizes. Maar als vervolgens de wulpse waakhond de benen van de dromende dronkenlap voor iets anders aanziet dan het daadwerkelijk is, moet ik toch toegeven dat ik moeite had mezelf goed te houden. Na 10 uur bootjevaren en mugjeprik was dit een beetje te veel van het goede. Het interview heeft niet lang meer geduurd....


De volgende dagen zijn we verder gegaan met interviews die Gracias a Dios beter verliepen dan de eerste. Elke dag werd afgesloten met een pot voetbal: echt prachtig om bij zonsondergang aan de rivieroever te spelen! (alhoewel het een beetje jammer is dat je bij iederen goal de bal moet gaan halen in diezelfde rivier).

Nog 1 maandje hier in Puerto waarin ik mijn voorlopig verslag ga schrijven, nog een aantal interviews wil doen, op de luchthaven enquetes wil afnemen en dan aan het eind: nog een beetje reizen aan het eind!